همینطوری اجبار

دارم جبری و زندگی میکنم که ذره ذره توش پوست میندازم .... ذره ذره خودم و از دست میدم و حسرت بار نگاه میکنم . ذره ذره خودم و دفن میکنم و دلسرد میشم . ذره ذره خودم و گم میکنم و رد میشم . ________ بین این روزمرگی ها یاد حرف های خلیل میوفتم که برام نوشته بود یه راه فرار همیشه داشته باش که بتونی شارژ بشی برگردی . تمام راه هام و گم کردم . تمام اون مکان های امنی که برای سختی ها داشتم دیگه به کارم نمیان . حجم این سختی ها زیاده که کارساز نیستند.

آخرین مطالب این وبلاگ

مطالب پیشنهادی

آخرین مطالب سایر وبلاگ ها